Αν είχα λίγο αλάτι

Με αφορμή τις πυρκαγιές στην Αττική…

Αυτό που χρειάζομαι είναι λίγο αλάτι. Αν είχα λίγο αλάτι, θα έφτιαχναν τα πάντα.

Έβλεπα την πορεία του δέντρου μέσα στον χρόνο. Κοίταζα τα φύλλα που ξεκινούσαν μαλακά και αχνοπράσινα και κατέληγαν σκούρα λαδιά και δυνατά, τους μικρούς μαύρους καρπούς που προσέφεραν το λάδι τους, επιβεβαιώνοντας χρόνο με το χρόνο την ιερότητα της ρίζας. Δεν ήταν η πρώτη που φύτρωσε δίπλα στο Ερεχθείο. Δεν ήταν το ίδιο το δώρο της Θεάς προς τους Αθηναίους, ούτε το σώμα της που σχηματίστηκε ως κορμός και πρώτο άγαλμα λατρείας και ευγνωμοσύνης , που μόνο με ευλάβεια θα μπορούσε να το πλησιάσει κανείς. Ήταν όμως η άχρονη ζωντανή αποτύπωση της υπόσχεσης που αντάλλαξαν θνητοί και αθάνατοι.

Θεική τιμωρία περιμένει όποιον καταστρέφει ελαιόδεντρα.

Οι νόμοι γράφτηκαν με τα χέρια των ανθρώπων.  Ο φακός μου δεν μπορεί να συνηθήσει την καμένη σάρκα, τοποθετημένη περίοπτα στην είσοδο του μουσείου για να θυμίζει ότι η μανία του ανθρώπου  είναι ικανή να σταματήσει την πορεία των θεών σ’ αυτόν τον τόπο. Τα χέρια μου ιδρώνουν και αρνούνται να αποτυπώσουν την εικόνα. Διαβάζω ότι στην αρχαία Αθήνα η γη ανήκε στους κατοίκους, αλλά τα ελαιόδεντρα στην πόλη. Ο ελαιο-καταστροφέας τιμωρούνταν με θάνατο γιατί η πράξη του ήταν έγκλημα εις βάρος των θεών. Κοιτάζω ξανά το άψυχο σώμα που ήρθε από την γη της Πελλοπονήσου. Περιφορά ιερού λειψάνου στη χώρα των ανδρείκελων μη-βαρβάρων…

Αναθεμάσε Μαρδόνιε. Ενάντια σε τι είδους ανθρώπους μας έφερες να πολεμήσουμε? Αυτοί δεν φοβούνται το θάνατο, δεν τους ενδιαφέρουν  τα υλικά αγαθά, αλλά αγωνίζονται μονάχα για τη δόξα.

Έτσι αφηγείται ο μύθος τα λόγια των Περσών προς τον στρατηγό τους,  χαρακτηρίζοντας  τους ανθρώπους ενός τόπου που κάποτε ήξερε πως να μην εκθέτει τα νεκρά του σώματα ως κειμήλια ντροπής μπροτά σε τυφλά μάτια και παράλυτα χέρια. Μόνο ο θυμός μένει. Ο θυμός που θέλει να ακυρώσει τις πράξεις των βαρβάρων  με το να μην παίρνει την φωτογραφία που θα έδινε διέξοδο στην έντασή τους.

    Αυτό που χρειάζομαι είναι λίγο αλάτι. Να πασπαλίσω τις πληγές των χεριών που κάηκαν. Ύστερα να τις ποτίσω με νερό. Και τότε να δουν τα μάτια με έκπληξη και τρόμο να έχει πεταχτεί ένα νέο βλαστάρι από το καμένο δέντρο.

 Αν είχα λίγο αλάτι, θα έφτιαχναν τα πάντα.