Πράσινα μήλα

«Είναι πολύ σημαντικό να γράψεις». Έτσι μου είπε και μετά έφυγε. Εκείνη την ώρα έτρωγα ένα πράσινο μήλο που μου είχε φανεί κάπως ξινό, αφού κόντευε να φύγει η άνοιξη και την άνοιξη τα μήλα είναι πάντα γλυκά. Την άλλη μέρα αγόρασα ένα τετράδιο στο σούπερ μάρκετ μαζί με το κοτόπουλο, τα κεράσια και τις ντομάτες. Στο σπίτι τάισα τη γάτα, μαγείρεψα και τα έβαλα στα τάπερ για να είναι έτοιμα. Μετά πήγα στο νοσοκομείο για τη βάρδια. 

Ήμουν εκεί δέκα λεπτά νωρίτερα, πάντα  είμαι εκεί δέκα λεπτά νωρίτερα γιατί δεν θέλω να θυμώνει όποια συνάδελφος σχολάει, συνήθως η Αλεξάνδρα ή η Μαρία. Ήξερα ότι είναι κουρασμένη, ότι έχει παιδιά και άντρα που περιμένουν. Ήξερα ότι όταν τους περιποιηθούν και τους βάλουν για ύπνο, θα γεμίσουν μια λεκάνη με αλατισμένο νερό για τα πόδια τους. Όχι, δεν είναι εύκολη η δουλειά μας. Βαραίνει το σώμα η κάθε ώρα που περνάει. Για σκέψου! Πίσω απ’ τις πόρτες οι άνθρωποι πονάνε, λυπούνται, αγωνιούν, πεθαίνουν. Κι εσύ εκεί, μάρτυρας. Συγκοινωνούντα δοχεία. Ούτε γιατρός είσαι για να κάνεις κάτι, ούτε βοηθητικό προσωπικό και να κλείνεις απέξω τις ασθένειές τους και να κάνεις μόνο την δουλίτσα σου.  Είσαι νοσοκόμα. Τι νόσο να κομίζουμε άραγε; Έτσι μου λέει ο διευθυντής της χειρουργικής όποτε έρχεται καμιά φορά στον όροφο τα βράδια για κάνα φρεσκοχειρουργημένο ασθενή.  «Τι νόσο κομίζεις σήμερα προϊσταμένη; Με πειράζει γιατί μ’ αγαπάει. Το καταλαβαίνω αλλά ποτέ, μα ποτέ δεν του έχω δώσει θάρρος. Και δεν το συζητάω πια με τις άλλες. Δεν θέλω να με κουτσομπολεύουν πίσω απ’ την πλάτη μου. Άσε που καμιά απ’ τις καινούργιες μπορεί να το σφυρίξει στη γυναίκα του. Εκείνη είναι ακτινολόγος στο διπλανό κτίριο, δεν είναι κοντά, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Όχι δεν είμαι τέτοια κι ούτε θέλω να βγάλω κανένα όνομα στο νοσοκομείο γιατί μετά…. 

Αυτός ήταν που μου είπε να γράψω. Ήταν μήνες πριν.

“Αυτό είναι.” “Ποιο;” Με ρωτάει. “Εκείνο που μου είπες να γράψω;” “Σου είπα να γράψεις;” “Ναι.” “Πότε;” “Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Είχες έρθει απευθείας απ’ το γλέντι, φορούσες επίσημο μαύρο κουστούμι και με φίλησες. Τότε μου είπες: «Είναι πολύ σημαντικό να γράψεις». Έγραψα. Νάτο.” Του το δίνω για να το διαβάσει πρώτος. Το πήρε κι έφυγε απ’ τον όροφο. Την ώρα που σχόλασα, είδα το τετράδιο αφημένο πάνω στο γραφείο του παθολόγου βάρδιας. Το πήρα πίσω.

 Ίσως να μην μου είχε πει «Είναι πολύ σημαντικό να γράψεις». 

Ίσως να μου είπε «Είναι πολύ σημαντικό να τα γράψεις» ή «Είναι πολύ σημαντικό να καταγράψεις».

 Ίσως αναφερόταν στα φάρμακα που είχε πάρει ο ασθενής. Ή στην ενημέρωση του φακέλου του. Δεν ξέρω. Αλλά δεν μπορούσα να είμαι νοσοκόμα πια. Παραιτήθηκα, πήρα το τετράδιο κι έφυγα. 

Με κάλεσαν στο τηλέφωνο. Θα το εκδώσουμε μου είπαν. Μπήκα στο σούπερ μάρκετ κι αγόρασα μόνο πράσινα μήλα. Και αυτή την άνοιξη γλυκά είναι.