Μια ροζ οπτασία (& το μικρό της)

Μπαίνει μέσα στο μικρό χώρο του καφέ, όπου περιμένουμε όλοι με υπομονή να έρθει η σειρά μας και να πάρουμε το γεμάτο χάρτινο ποτηράκι μας. Είναι ψηλή, πολύ ψηλή και όλη ροζ. Στην αρχή δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα ρούχα που φοράει, αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα που κλείνει η πόρτα πίσω της, βλέπω ένα ροζ τζόκεϋ καπέλο, ροζ πουλόβερ κάτω από ροζ καπαρντίνα δεμένη στη μέση με ροζ της ζώνη. 

Μέχρι εκεί φτάνω γιατί είμαστε πολύ κοντά, λόγω του περιορισμένου χώρου και ανεβάζω το βλέμμα μου προς το πρόσωπο, σαν να ψάχνω ανθρώπινα χαρακτηριστικά σ’ αυτή τη ροζ οπτασία. Έχει πρόσωπο. Πειραγμένο μεν, αλλά πρόσωπο δε. Τα χείλη της είναι ψαρίσια, εγχειρισμένα ή φουσκωμένα με ενέσεις, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω γιατί ποτέ δεν έχω ασχοληθεί, παρά τις προσπάθειες των  φίλων μου να πάω «έστω για ένα μπότοξ!». 

Το δέρμα της είναι γυαλιστερό, τα μάτια της αμυγδαλωτά, τραβηγμένα στις εξωτερικές τους κόγχες προς τα πάνω, οι οποίες χάνονται μέσα στο ροζ καπέλο. Γύρω απ’ το πρόσωπο, ξανθό μακρύ μαλλί. Λυπάμαι που περιγράφω ένα κλισέ, αλλά αυτή ακριβώς ήταν η εικόνα και την κοίταζα από πολύ κοντά. Πιο κοντά απ’ ότι αντέχω.

Ένιωσα κάτι να μου σπρώχνει το πόδι και αυτόματα κοίταξα προς τα κάτω. Ένα μίνι μι της ροζ οπτασίας με κοιτούσε από χαμηλά. Με ροζ, κεντημένο αυτή τη φορά καπέλο, χωρίς χαμόγελο, μόνο με απαίτηση να πάω το πόδι μου πιο πέρα, έτσι ώστε να πάρει στα μικρά του χέρια ένα ροζ παγούρι με καπάκι – χταπόδι που άπλωνε τα, τι άλλο, ροζ πλοκάμια του γύρω απ’ την μεταλλική επιφάνεια. Μετακινήθηκα και κόλλησα στον κύριο που προηγούνταν από εμένα. Ζήτησα συγγνώμη. 

Εν τω μεταξύ, η ροζ οπτασία με παραμέρισε, σπρώχνοντας κι άλλο το  ροζ αγέλαστο κοριτσάκι της πάνω στα πόδια μου και παρήγγειλε τον καφέ της. Χωρίς ίχνος χαμόγελου, χωρίς παρακαλώ ή ευχαριστώ. Το ροζ μίνι μι, που δεν ήξερε στ’ αλήθεια που να πάει, με έσπρωξε ακόμα πιο αποφασιστικά, με τα δυο της χεράκια, γιατί βρήκε κάτι ακόμα πιο ροζ στο ράφι που διέτρεχε την εξωτερική πλευρά του μπαρ. Χαμογέλασα κι έκανα πίσω για να της επιτρέψω να χωθεί μπροστά μου. Κοίταξα τον υπάλληλο που μου έφτιαχνε το καφέ. Εκείνος μου κούνησε το κεφάλι σαν να κατανοούσε την κατάσταση. Αποφάσισα να δείξω πυγμή και να ρίξω το πιο αυστηρό και υποτιμητικό βλέμμα που διέθετα στη ροζ οπτασία, μπας και φιλοτιμηθεί και μαζέψει λίγο το καμάρι της, γιατί σε λίγο έβλεπα το ράφι ν’ αδειάζει ολόκληρο στο πάτωμα. Τίποτα. Καμία επαφή με τα μάτια. Κοιτούσε ευθεία, μέσα από τον μπαρίστα, σαν να έπαιρνε προσεκτικές οδηγίες από την εξωγήινη φυλή της. Εκεί που τα πλάσματα δεν έχουν χαμόγελο, αλλά έχουν γυαλιστερό τεντωμένο δέρμα, ασχέτως ηλικίας, ξανθά μακριά μαλλιά και αλογίσια μάτια. Το ροζ παιδί πάλι δεν είχε τέτοια χαρακτηριστικά, αν και θα τα αποκτούσε καθώς μεγάλωνε, μάλλον νωρίτερα απ’ τη μαμά του, ίσως γύρω στα είκοσι οκτώ με τριάντα. Τόσο υπολογίζω ότι η εξωγήινη φυλή κατακτά καθολικά τα κορίτσια, καθώς διάβαζα πως όλο και μικραίνουν οι ηλικίες που ακόμα και έφηβες κοπέλες ζητούν επίμονα στους γονείς τους να πληρώσουν για το πρώτο μίνι λίφτ. Αν το πρώτο τώρα λίφτινγκ είναι στην εφηβεία, ε, δεν θα έχουν πλαστικοποιηθεί πλήρως γύρω στα τριάντα; Λέμε τώρα.